O biznesie Planowaniu i Pomysłach na biznes

Trochę o tym. Trochę o tamtym. Zawsze wokoło biznesu.

Kredyt a pożyczka część 2

Napisane 16.11.2020 przez BiznesPlan.me

Tagi: kredyty, pożyczki, kredyty hipoteczne, finanse,

Umowa kredytu jest zawsze zawierana na czas określony.
Poszczególne banki ustalają w drodze regulaminów zasady klasyfikacji udzielanych kredytów. Najczęściej spotykanym  jest podział:
a) ze względu na walutę kredytu, czyli podział na kredyty złotówkowe i kredyty dewizowe
b) ze względu na okres wykorzystania i spłaty kredytu, czyli na kredyty krótkoterminowe, średnioterminowe i długoterminowe
c) ze względu na przeznaczenie kredytu, np. kredyty inwestycyjne, konsumpcyjne, bieżące
d) ze względu na formę kredytu, np. kredyty na rachunku bieżącym, kredyty na rachunku kredytowym, kredyty dyskontowe oraz kredyty akceptacyjne

Pożyczka jest umową nazwaną, uregulowaną w kodeksie cywilnym w art. 720 i nast. W ustawie Prawo Bankowe stosuje się do niej bezpośrednio tylko jeden przepis, mianowicie art. 78, który stanowi, że do umów pożyczek zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu.

Przez pożyczkę należy rozumieć umowę, w której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego pożyczkę określoną rzecz lub ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą rzecz lub ilość pieniędzy. Jest to umowa konsensualna i dwustronnie zobowiązująca. Kiedy jest dokonywana przez bank ma również zasadniczo charakter odpłatny.

Elementem, który istotnie odróżnia pożyczkę od kredytu jest brak określenia celu, na jaki może być przeznaczona. Wynika to z konstrukcji tej umowy, w której, w przeciwieństwie do kredytu, następuje przeniesienie prawa własności środków pieniężnych na pożyczkobiorcę. Bank nie może więc ingerować, tak daleko jak przy kredycie, w sposób wykorzystania tych pieniędzy ponieważ naruszyłby prawo własności, które uzyskał pożyczkobiorca. W związku z tym w odniesieniu do pożyczek banki wykazują daleko idącą ostrożność, dokonując selekcji potencjalnych klientów oraz rozwagę przy doborze zabezpieczenia ich spłaty. Wydaje się, że pożyczkobiorcami będą podmioty, do których bank ma szczególne zaufanie ze względu na ich silną pozycję na rynku co powoduje, że wykorzystają w prawidłowy sposób otrzymane środki pieniężne.

Do zawarcia umowy pożyczki nie jest wymagana szczególna forma. Art. 720 kodeksu cywilnego stanowi tylko, ze „umowa pożyczki powyżej 500 zł, powinna być stwierdzona pismem. W przypadku pożyczek udzielanych przez banki będzie to jednak regułą.

Umowa pożyczki powinna zawierać takie elementy jak:
1) oznaczenie stron umowy
2) oznaczenie wysokości pożyczki
3) określenie obowiązków stron umowy w postaci przeniesienia przez bank na pożyczkobiorcę własności środków pieniężnych i ich zwrotu bankowi  przez pożyczkobiorcę
4) określenie sposobu spłaty pożyczki
5) zasady jej oprocentowania

Dodatkowo w umowie takiej można określić: termin zwrotu pożyczki, odpłatność w postaci prowizji i odsetek oraz sposób przeniesienia własności środków pieniężnych na pożyczkobiorcę.

Stronami pożyczki bankowej są bank oraz podmioty prawa cywilnego, a więc osoby fizyczne i osoby prawne. Udzielenie pożyczki przez bank należy uzależnić od zdolności płatniczej pożyczkobiorcy, podobnie jak przy ocenie zdolności kredytowej przy udzielaniu kredytu. Jednym z uprawnień banku jest możliwość odstąpienia od umowy i odmówienia wydania przedmiotu pożyczki, jeżeli zwrot pożyczki jest wątpliwy z powodu złego stanu majątkowego pożyczkobiorcy. Zgodnie z art. 721 KC uprawnienie takie nie przysługuje, gdy bank wiedział o złym stanie majątkowym, albo z łatwością mógł się dowiedzieć. Roszczenie pożyczkobiorcy o wydanie przedmiotu pożyczki przedawnia się z upływem 6 miesięcy od chwili, gdy miał on być wydany.  

Zasady oprocentowania pożyczki określa umowa. W przypadku stopy zmiennej należy jednak określić warunki zmiany stopy procentowej oraz powiadomić o każdej takiej zmianie pożyczkobiorcę oraz poręczycieli.

Podsumowując te dwa rodzaje umów należy stwierdzić, że z ekonomicznego punktu widzenia nie ma właściwie różnicy między pożyczką a kredytem. Taka różnica wynika tylko z przyjęcia odmiennych rozwiązań prawnych. Umowa kredytu zasadniczo jest regulowana przez przepisy ustawy Prawo Bankowe, natomiast pożyczka przepisami KC. Każda z tych umów ma charakter konsensualny, co należy podkreślić zwłaszcza w stosunku do umowy pożyczki. Są to również umowy dwustronnie zobowiązujące ale nie są umowami wzajemnymi.

Podstawową różnicą między kredytem a pożyczką jest to, że przy umowie kredytu musi zostać określony cel, na jaki zostanie on przeznaczony. Natomiast przy umowie pożyczki takiego wymogu nie ma.

Kredyt jest zawsze odpłatny. Pożyczka może być nieodpłatna ale w praktyce bank jako podmiot prowadzący wyspecjalizowana działalność finansową będzie zawsze zawierał odpłatne umowy pożyczki.

Umowa kredytu zawiera dokładnie określone warunki korzystania z niego. W przypadku pożyczki takie warunki nie muszą być z góry określone. W następstwie tego bank będzie mógł kontrolować sposób wykorzystania kredytu ale nie będzie miał takich uprawnień jeżeli chodzi o pożyczkę. Odmiennym typem pożyczki jest tzw. chwilówka udzielana najczęściej przez instytucja parabankowe. Chwilówki wciąż cieszą się popularnością, zwłaszcza że jej udzielenie nie jest najczęściej poprzedzone scoringiem, a nawet sprawdzeniem klienta w bazie BIK. Rozwodnienie kontroli nad rynkiem pożyczek powoduje, że coraz więcej osób popada w spiralę zadłużenia. Dlatego chwilówki i inne pożyczki od parabanków powinny być rozważane przez klienta bardzo ostrożnie, z uwzględnieniem swoich możliwość finansowych co do spłaty zadłużenia.

Obie umowy mogą być wypowiedziane zarówno przez kredytobiorcę jak i pożyczkobiorcę na warunkach określonych w art. 75 Prawo Bankowe. Obie również są zawierane na czas określony, choć w przypadku umowy pożyczki nie jest to element konieczny, tak samo jak to, że przedmiotem tych umów są środki pieniężne (ponieważ jest to pożyczka bankowa jej przedmiotem będą pieniądze, ale gdy stroną nie jest bank mogą to być także inne rzeczy).

Ostatnia różnica wyraża się w tym, że na pożyczkobiorcę zawsze przechodzi prawo własności środków pieniężnych. Natomiast inaczej jest przy umowie kredytu, gdzie nie ma przeniesienia własności.

Niewątpliwie dla banków łatwiejszy w stosowaniu jest kredyt. Decyduje o tym zakres umowy kredytowej, który wyposaża bank w liczne uprawnienia dające mu przewagę nad kredytobiorcą, jak choćby możliwość kontrolowania sposobu wykorzystania kredytu. Bank w tym stosunku prawnym jest stroną zdecydowanie silniejszą. Dla klientów lepszym rodzajem umowy jest pożyczka. Wymaga ona mniej formalności i pozostawia pożyczkobiorcy dużą swobodę w możliwości dysponowania środkami pieniężnymi otrzymanymi w ten sposób.

To Cię zainteresuje: Produkt w turystyce

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *